Niagara Glen

De Niagara watervallen zijn dé bezienswaardigheid die je MOET gezien hebben als je in zuidelijk Ontario bent. De Niagara watervallen worden ook steevast verkeerd uitgesproken door Belgen. Laat de tweede a- voor wat ze is en je komt al aardig in de buurt.
Ik heb onzettend lang gewacht om naar Niagara te gaan omdat ik wist dat er een klimgebied in de buurt was. Op en neer rijden enkel om wat water te zien vallen leek me dan ook verloren moeite. De watervallen zelf zijn echt meer dan de moeite om te bezoeken. De Amerikaanse zijde is maar pover en hun zicht op de watervallen nog minder dan dat. Aan Canadese zijde heb je de horseshoe falls, ik veronderstel zo genoemd omdat ze de vorm van een hoefijzer hebben. ‘Bigger & Better in the US’ is hier dus niet van toepassing. Niagara zelf is om misselijk van te worden. Een grote toerist trap! Je bent 20 dollar kwijt om je Chrysler te stallen en neon lijkt hier de opmars van de spaarlamp aardig te weerstaan.

10km Noordelijker dan de eigenlijke watervallen ligt de Niagara Gorge. Je kan hier GRATIS! wandelen. Net aan de eigenlijke watervallen kan je voor 10 dollar de benen strekken op een 50ft stukje boardwalk. Een stalen trap brengt je tot in de Gorge zelf, de eerste boulders liggen net om de hoek als je naar rechts gaat. Geen gezeul en gezever met topo’s hier! Gewoon kijken en klimmen waar je zin in hebt of wat er leuk uit ziet. Het is wel sterk aanpassen aan de kalksteen. Geen über friction zoals in Bleau dus maar wel de gepolijste en gladde grepen en voetsteunen van Freyr. Geen wachtrijen of drukte hier, je komt meer wandelaars en picknickers tegen dan klimmers. Later op de dag (rond een uur of 4) komen de Torontonians toe maar ook hier geen overvloed aan klimmers.
De boulders liggen in ‘velden’ verspreid over het bos, allemaal op +/- 5 min wandelen van mekaar. Een local is handig al was het maar om te weten waar je best kan opwarmen.

Uitpakken heb ik hier niet echt gedaan, daarvoor heb ik teveel de nadruk gelegd op routes in de klimzaal en het gebrek aan kalksteen bouldering deed de rest. Er liggen wel heel wat mooie problemen en enkele leuke highball boulders die echt de moeite waard zijn.

Ik kom hier wel nog eens terug denk ik maar het is minder aantrekkelijk dan de Red River Gorge

PRO:
Dichtbij Windsor (+/3u rijden)
Ideale combinatie met de Niagara waterfalls
(wandeling/boulderen)
niet druk
ontzettend mooie omgeving!

CON:
Kalksteen (zéér glad!)
weinig/geen slopers

Red River Gorge

7 uur zuidelijker dan Windsor ligt Cincinnati. Als je nog even langer in de auto blijft zitten kom je uiteindelijk aan in Kentucky. Je zou hier makkelijk op 5uur kunnen zijn, maar je kan geen meter te snel rijden door Ohio. De state troopers and highway patrol staat hier immers altijd paraat. Ohio, dat is ‘God loving country’! Zelfs als je je beperkt tot de highway kan je niet naast de ‘love Jesus’, ‘Jesus is coming be prepared’, tot zelfs een gigantisch standbeeld (+/- 20m hoog) van Jezus die geknield in een vijver naar de hemel staart. Omdat wij enkel wisten dat Jebus achter een bocht lag, hebben we de eerste uren elk veld en elke heuvel afgespeurd om toch maar en glimps van de herderszoon op te vangen.
In Lexington mag je de snelweg af om door te bollen tot in Livingston, waar de camping ‘miguels pizza at the red’ is. Voor 2 dollar pp/per nacht kan je hier slapen. Om te douchen moet je coupons kopen, of niet douchen. Ik koos voor het tweede. Van Miguel kan je ’s ochtends (vanaf 7 AM)een omelet (4 toppings naar keuze) of wafels kopen voor 5 dollar (US) en voor een extra dollar krijg je er een liter ‘organic coffee’ bij. Je kan dus niet super vroeg vertrekken als je niet zelf wilt koken in de ochtend maar de koffie is zeker de moeite om op te wachten! ’s Avonds kan je bij Miguel ook terecht voor pizza’s (18 dollar US voor een pizza die je makkelijk met 2 kan delen). Je kan zelf de toppings voor je pizza kiezen en tenzij je hier zwaar in de fout gaat zijn de pizza’s zeker het proberen waard.
'Drank is den Duvel' voor temptation island en Godlovin' USA. De camping ligt in een dry county, wat zoveel wil zeggen als: je kan hier geen bier kopen, maar je mag het wel drinken zolang niemand het ziet in het openbaar. Omdat de camping semi-public is moet je keukenrol rond je blikjes/flesjes draperen. Een gebruik dat naarmate het weekend vordert minder strikt wordt opgevolgd. Bier kan je kopen aan een echte redneck beershack, een groot uitgevallen caravan met daaraan een patio. Rond een uur of 6 tref je aardig wat klimmer op deze patio (6m lang & 1m breed) die genieten van die eerste pint. De beershack is niet open op de dag des heren, vooraf goed plannen als je tot maandag blijft dus. Uitgebreide keuze met oa. Leffe en Stella, een aanrader is de 'Blue Moon' een witbier uit de states dat ze brouwen volgens een Belgisch recept (al weet ik niet hoeveel daarvan waar is).

Genoeg over het niet-rots gedeelte van de trip. De Red River Gorge is ENORM populair, op het randje van belachelijk! Wil je enkele van de classics proberen kom je al makkelijk een rij wachtende tegen die, afhankelijk van de route, het midden houdt tussen de wachtrij voor de self-scanning aan de Delhaize en de rij aan de Crocantino in de Tiensestraat.
Dit gezegd zijnde, zijn meteen ook alle minpunten van de Red River Gorge op tafel. Je kan de drukte vermijden door goed na te denken bij de keuze van je gebied en routes. De populaire harde routes liggen er eerder desolaat bij vroeg op de voormiddag of later op de dag. Krachten sparen of vroeg op stooom komen is de boodschap als je meerdere pogingen in een classic (5 * beauties) wil trekken.
De rots zelf is zandsteen en het merendeel van de routes is overhangend tot sterk overhangend. Het heeft bij momenten wat weg van Berdorf, alleen vele malen groter! Zelfs al valt de regen met bakken uit de lucht kan je blijven klimmen in de meest overhangende gebiedjes. De approach is niet altijd de makkelijkste maar meestal wel vrij kort (onder de 30 min stappen). Een auto is een noodzaak! Maar dat is zo voor alles dat je in Noord-Amerika wil doen.

Kortom zeker de moeite waard om naar toe te gaan als je in de buurt bent. Het is niet voor niks dat Petzl hier een Rock Trip heeft gedaan en dat mensen van Montreal, Toronto en Texas naar hier ‘afzakken’.

Pro:
Zandsteen
Overhangend, van licht tot loeihard
Omgeving
Véél routes en nog potentieel voor meer
Goed behaakt

Cons:
Kan druk zijn, zeker in de herfst en op Amerikaanse feestdagen
Clipsticking is hier zowat standaard, het eerste setje hangt meestal vrij
hoog (weinig/geen voetsteunen om op de rots te geraken en vallen is
vaak geen optie)

'ik bel nog wel'

Al 4 maanden houdt ze me bezig. Ik heb haar zien ontluiken van een schuchter maagdje tot een dartele deerne. Ze ziet iedereen zo geerne. Ze is niet graag alleen meneer.
Vorige week nam ik haar mee naar huis. Ik hoopte haar snel aan iedereen te kunnen voorstellen en de volgende stap te kunnen nemen.
Vandaag nam ze haar koffers. We beloven vrienden te blijven, maar ik weet wel beter. Ze is te groot en te omslachtig. God, bij momenten leek ze zelfs almachtig. Ze was een rebel! Het type dat geen weerstand duldt en niet over bomen lult.

Een druilerige lentedag drupt langzaam van me af, z’ is weg, ’t is af, het is gedaan. Een thesis is geen PhD. Het temperament van een amazone en de slagkracht van Jeanne d’Arc. Een parel dansend op een oliespoor, op en neer en soms naar voor. Als aan de zwaartekracht ontsnapt, een bloesem in de winternacht.
Onthoofd, verketterd en mondain. Door Newton genomen en weer uitgespuwd! Eens rebel, nu niet veel meer dan een ordinaire del. Gewogen en te zwaar bevonden. Maatje zero zou ze worden. Nog even strak diëten en klaar ermee.

Onderzoek is denken, zoeken en tailleren! Niet voor jezelf of voor haar, maar voor anderen die dan zeggen ‘klaar’.

Onder den toren

Tante nonnekes zijn stilaan een uitstervend ras aan het worden. Priester wijdingen zijn een rariteit, die even gretig het nieuws halen als een kranige 87-jarige Australische yoga lerares die in plank op haar handen kan staan. Daar moet maar eens verandering in komen denken ze bij de Standaard, tevens de hoofdspammer van dienst in mijn inbox. Over smossen met wijwater wordt met geen woord gerept, over het uitzenden van Vlaamse zonen en dochters des te meer.
In de schaduw van de kerktoren kan je spruit het licht niet zien!
De Vlaamse klei ruilen voor andere grond is niet zonder risico’s, zo blijkt uit het boek dat ik van mijn advisor uit het arendsnest kreeg toegezonden. De bodem in Ontario heeft een aardig palmares van Vlaamse succesen opgebouwd. Van suikerbiet tot tabak, van studenten tot faculty members, een open geest en ‘handen om mee te werken’ dragen hier ontzettend ver.
‘Hij die zaait zal oogsten’, het oogsten is in Windsor (voorlopig) vrouwenwerk. Inge en Bieke zijn klaar/bijna klaar met hun thesis. Inge en Manu vertrekken op roadtrip door het Oosten van Canada. Dat moeten we vieren! Of is dat feestje dan toch voor de thesis? Wat de reden ook mag zijn, alle Vlaamse studenten zijn uitgenodigd om bij Walter en Marijke thuis te gaan Bourgondiën (als het nog geen werkwoord is moet het er dringend een worden). Sinterklaas hebben we ook in LaSalle mogen vieren met heerlijk eten in een ontzettend warm nest.
Mijn schrijfsels hebben het stadium van scheut nog niet bereikt, al zit dat er hopelijk weldra aan te komen. Mits veel zon zit een vroege oogst in het najaar er hopelijk nog in. Karel de Grote paste het drieslagstelsel in om bodemziekte in de landbouw te voorkomen. Wie ben ik om die primaire boerenkennis teontkrachten. Na twee semesters vol vakken, probeer ik in de zomer (snel!) mijn proposal te verdedigen en mijn gegevens te verzamelen, de herfst (en mid-einde van de zomer) hoop ik de ongewenste woorden te wieden tussen de rijen van zorgvuldig gekozen letters en cijfers met als einddoel het verdedigen van mijn thesis. Om de bodem niet te verzuren en de armen des te meer, staan er deze zomer een paar (voorlpig enkel korte) klimtrips op de agenda. Nestwarmte is een must voor huismussen en geschenk voor trekvogels. Ik heb mezelf dan ook een dons slaapzak aangeschaft (Marmot, Never Summer). Het relaas van mijn product test en test van de klimgebieden volgt hopelijk doorheen de zomer.
Hasta luego!

De comeback van de slipper

Terwijl de Turkse heilige in Benidorm naar een heruitzending van HT&D kijkt en de man uit het Noorden zijn slee laat pimpen door de brave jongens en meisjes van ‘West Coast Customs’ kraakt het in Laken. De Queen, u weet wel die dame uit dat andere Windsor, scoorde in 2007 belangrijke punten door podcasts te verspreiden van haar kerstboodschap. Nu al wat retro is terug in is dacht de King, die man uit Laken in 2008 nog beter te doen. Helaas kreeg de man de wind van voren toen het nieuws over zijn zelfsamengestelde mixcasettes uitlekte.
Diezelfde wind zorgt er hier in Windsor voor dat alles niet geheel volgens plan aan het verlopen is. Ondanks de nabijheid van de spoorweg worden mijn (onderzoeks)plannen als door kwade geesten gedwarsboomd en stranden de ontspoorde wagons in een sneeuwbank. Een derde poging op advisor en research proposal moet in 2009 dan maar lukken. Die jaren ervaring als Marklin machinist moeten toch ooit hun vruchten afwerpen. Een ander neveneffect van de windchill is dat het sociale leven nog minder is dan anders. Om de een of andere reden functioneert een mens niet zo goed in -32°C. Ook ik zit nu binnen van de christmas cookies te genieten en te wachten op een aanvaardbare temperatuur om te gaan lopen.

Albert zou zijn raadgevers al gratie hebben geschonken voor het walkman slippertje. Philip ligt echter nog steeds in een hoek ‘walkman is foei’ te prevelen. Gelukkig was er Geert Lambert om de vorst een hart onder de riem te steken. Hij gaf de koning de raad om flip-flops te dragen tijdens het voorlezen van zijn kerstboodschap. De vorst gaf niet thuis aan deze verdoken oproep tot brand placement en weigerde flip-flops, vroeger ook wel slippers genoemd, te dragen. Ondanks de mislukte sluikreclame lijkt de nieuwe naam SLP toch Vlaming te bereiken.
Zo nu en dan moet een mens zich heruitvinden om ‘hot’ te blijven. Dat hebben de politici geleerd van Madonna en Prince aka TAFKAP aka Prince. Dat een partij die vaker van naam lijkt te wisselen dan Puff Daddy (aka P. Diddy aka Sean Combs aka Diddy aka Mr. Lopez ...) niet meteen stabiliteit uitstraalt raakt Lambert’s koude kleren niet. Koud zal de man, wiens dubbele kin volgens een bepaalde fysiologie professor voldoende energie (vet) zou bevatten om een marathon op uit te lopen, niet snel hebben en stabiliteit is ook niet zijn hoofdprioriteit. Met Bert Anciaux als zijn meester heeft hij immers op jonge leeftijd al geleerd dat slippertjes niet meteen ‘du jamais fait’ zijn in de Vlaamse politiek. Plagiaat is ook al lang geen issue meer, dat leerde hij van zijn kartelpartner. SLP mag dan wel origineel klinken, google zorgt er echter voor dat die luchtbel geen Lernaut&Hauspie-iaanse proporties aanneemt. SLP is reeds sinds 1877 het acroniem voor de ‘Socialist Labor Party of America’. Benieuwd of ze verder hebben gekeken dan de eigen jongerenafdeling en de homepage van hun Amerikaanse naamgenoot of gaat Lambert ‘zijn’ partij uit de as laten verrijzen op Marxistische fundamenten?

Burgies, world of warcraft (een computerspel ‘op internet’) – spelers en andere digitalen kennen SLP ongetwijfeld beter in volgende context:

SLP has three different roles for devices. A device can also have two or all three roles at the same time.

* User Agents (UA) are devices that search for services
* Service Agents (SA) are devices that announce one or more services
* Directory Agents (DA) are devices that cache services. They are used in larger networks to reduce the amount of traffic and allow SLP to scale. The existence of DAs in a network is optional, but if a DA is present, UAs and SAs are required to use it instead of communicating directly..

(cache = een kopie van een verzameling data op een medium dat sneller toegankelijk is dan het medium waarop de originele data opgeslagen is; Wikipedia)

Zolang de heer Lambert als voorzitter/directeur aanwezig is moeten, in deze context, partijgenoten/agents via hem om met elkaar te communiceren. De Detroit river is niet meteen de Mosel en Windsor is Trier niet. Nikkel, kwik en andere metalen zijn in grotere concentraties aanwezig dan Marxisme maar een man als ‘centraal planbureau’ lijkt me niet meteen te stroken met de theorie.

En is er in deze context nog een rol weggelegd voor die andere Geert, Bertje en Bettina:
Today most implementations are daemons that can act both as UA and SA. Usually they can be configured to become a DA as well.

Ach op dagen dat de politiek ons minder kan bekoren kunnen we toch nog rekenen op grootheden uit het verleden. Eddy Merckx en Wilfried Meert zouden immers in navolging met Lance Armstrong hun comeback hebben aangekondigd. Meert zou mikken op de spelen van Londen. Eddy zou in 2009 alle grote rondes willen winnen met Axel als meesterknecht. Faema heeft zich al opgeworpen als ‘de enige logische keuze’. Armand Pien laat weten geen comeback te overwegen bij gebrek aan groentetuin.

A la guerre comme à la guerre

Aan de horizon schuift een schim schichtig van boom tot boom. Zijn getokkel echoënd door de vallei die ooit wemelde van soortgenoten en volgers. Zijn kenmerkende kreet ‘wiii fiiii’ die ramen en deuren deed beven en anderen deed rillen bereikt de wordt gesmoord en bereikt de hoeve enkel nog op koude winterdagen als ‘Wie Viel?’
-notities van Crembo 10 Dec 2010 ‘het einde van de blogger’-

Er zijn zo van die mensen, je ziet ze soms als je in de trein zit of die enkele keer dat je je toch maar aan de bus waagt. De bus is in mijn ogen de meest weerzinwekkende vorm van transport. Ik heb het dan niet over de tourbus die je netjes in de alpen afzet, maar wel over dat gedrocht dat de binnenstad verpest en een grondige hekel lijkt te hebben aan fietsers, de lijnbus. Jammer genoeg zijn er zo van die dagen dat je niet anders kan dan er gebruik van te maken. Maar goed, er zijn dus mensen die er graag gebruik van maken. Mensen die liever niet zelf fietsen of wandelen maar verkiezen om als sardienen in een blikken doos naar hun bestemming te worden gebracht. Tijdens de rit staren deze mensen apathisch voor zich uit, een enkeling kijkt dromerig naar buiten als het grijze landschap aan hem/haar voorbijgaat en de rest kijkt afkeurend naar ‘die vreemde’. De bus.
Wel ik denk dat De Crem zijn beleidsverklaring op een bus heeft geschreven, daags na het analyseren van Pulp Fiction met zijn bijbelgroep. Die bijbelgroep moet ongetwijfeld een vette kluif gehad hebben aan Marcellus Wallace. Marcellus Wallace, niet bepaald een koorknaapje maar wel een sterk voorstander van monogamie (http://www.youtube.com/watch?v=JNT5zvd3g2M). De volgende ochtend aan de bushalte in Aalter sluimerde er echter een andere mantra door Crembo’s hoofd:
Ik zal mij meedogenloos op hen wreken, in mijn toorn zal ik hen straffen, en dan, als mijn wraak hen treft, zullen ze weten dat ik De Crem ben. (Ezechiël 25:17)

Die wraak treft na de blogger nu ook de militair. Dat minister De Crem zelf lijf en leden volgegoten heeft in NY zonder daar bij stil te staan, daar moeten anderen maar voor boeten. Zo lijkt dat nu eenmaal te werken in de politiek. Als je project naar de haaien gaat vernieuw je je imago en start je iets nieuws op. En al de rest, dat is 'collateral damage'. Binnenkort de wederopstanding van het wenend Bertje?

Ach, wat zou de Belgische politiek zijn geweest als Crembo zijn bijbelgroep niet had gehaald en braaf met vrouw en kinderen naar Canvas had gekeken.
‘De volgende ochtend aan de bushalte in Aalter echode een mantra door Pieter’s hoofd: Blikken doos, blikken doos ...’

Sinterklaas - Santa Claus

Uitleggen wie of wat Sinterklaas is gaat niet over een leien dakje. Sinterklaas – Santa Claus is niet die dezelfde man met rode mantel en witte baard als de door de Coca Cola en andere plat gecommercialiseerde ‘Santa Claus’. Al doet de Sint de laatste jaren aardig zijn best om in de Bondgenotenlaan op te duiken terwijl de meisjes nog in rokjes gehuld gaan.
Ondanks het gebrek aan rokjes en het gure weer (gevoelstemperatuur -11°, een windje dat strak genoeg is om lekker te surfen en een sneeuwtapijt dat maar niet kan kiezen tussen blijven liggen of opstaan en weer doorgaan) is de Sint ook tot in Windsor geraakt. Hij heeft op de deur geklopt, HARD geklopt. Een piet heet hier een ‘mailman’ en blijkbaar zijn de Georoutes hier wel met succes ingevoerd. Waar je in Senegal gecharmeerd of gefrustreerd kan worden door de ‘toi tu as la montre, nous ... on a le temps’ is het credo van de postbode hier ‘Time is money’.